با تقدیم سلام خدمت تمام دوستان باید عرض شود که وبلاگ آریانا نگینی بر انگشتر تاریخ یکساله شد .

از تمام دوستانیکه در این مدت مرا در قسمت وبلاگ نویسی با نظرات خود یاری نموده اند قلبا تشکر مینمایم .

همچنان خواهش من این است تا مرا بیشتر یاری رسانید.

سال پار ( ۲۰ سرطان۱۳۸۵ خورشیدی) بود که این وبلاگ را در شهر مولا و مولانا ( مزارشریف ) راه اندازی کردم و خوشحالم که در این مدت از این طریق دوستان زیادی پیدا نمودم

در اخیر یکبار دیگر یکساله گی وبلاگ آریانا نگینی بر انگشتر تاریخ را به خودم و همه دوستان تبریک عرض میدارم

 

نمیدانم چرا با دیدن این عکس احساس ناراحتی میکنم میدانید که گریه چیست ؟

شاید ندانید من برای تان میگویم " اوج ناتوانی"

او باید امروز آسوده از غم نان و سر پناه درس میخواند با کودکان دیگر بازی مینمود اما بر عکس او گریه میکند و دلیل گریه اش هم نداشتن نان و سر پناه است .

آیا وجدان و انسانیت مرده است - آیا کسی درد او را درک میکند؟ چرا باید این قدر درد و رنج بکشیم .

وقتی به عکس نگاه میکنم گریه نیز مرا مجال حرف زدن و نوشتن را نمیدهد .

مقصر کیست ایران یا دولت خود ما .

نمیدانم شاید کسی دیگری مقصر باشد

باز هم گریه از بی سرپناهی و بی نانی .

لعنت بر این زندگی .

لعنت ........................

باز هم گریه